NAH Zorg

Ongeluk zet leven op de kop

https://www.nahzorg.nl/wp-content/uploads/2014/12/Raymond.jpg

Door: José Hulsing

RAERD ,,Het was woensdag 15 juni 2011, zes uur ’s ochtends. Ik was verpleegkundige bij GGZ Friesland en fietste op mijn racefiets van Raerd naar mijnwerk in Franeker.Dat deed ik geregeld. Vooral als het mooi weerwas. Dit keer ging ik op de fiets, omdat mijn vrouw Rozemarijn de auto nodig had. Ik had geen helm op. Dat vond ik altijd maar onzin.

De eerste bocht na de spoorwegovergang bij Franeker werd ik geschept door een jonge knul, die werkte bij het bouwbedrijf in de buurt. Hij zag mij niet vanwege de laaghangende zon. Dit weet ik allemaal van anderen. Ik heb zelf drie dagen in coma gelegen. De dagen voor het ongeluk en de weken daarna ben ik helemaal kwijt. Ik had al vrij snel een diagnose. Op de hersenscan waren duidelijk contusiehaarden te zien, kneuzingen. Ik mag blij zijn dat er duidelijkheid is. Er zijn genoeg mensen met hersenletsel die geen of een onduidelijke diagnose hebben. Ik ben twee jaar ziek thuis geweest, daarna ben ik na één bezoek aan het UWV volledig arbeidsongeschikt verklaard.

Over de reguliere zorg ben ik slecht te spreken. Na het ongeval kreeg ik agressieproblemen. Daar ben ik altijd eerlijk over geweest tegen de hulpverleners. Toch was er vooral aandacht voor mijn conditie. De nadruk lag op het lichamelijke, het bewegen. Er was nooit aandacht voor het geestelijke aspect, de problemen met mijn drift. Via NAH Zorg (een zorgorganisatie uit Oentsjerk voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel) kreeg ik een psychosociale therapeut. Ik kan geen emoties van anderen herkennen, maar het lukt me wel steeds beter om mijn eigen grenzen aan te geven. Als het me te druk wordt of ik heb geen energie meer, voel ik meteen; ik moet hier weg.

Voor thuis kwam er een gezinscoach. De relatie met mijn vrouw is veranderd. We hebben een andere rol gekregen. Zij is altijd mantelzorger, moet mij altijd begeleiden. Ben wel eens bang dat ze me gaat verlaten, dat ze er klaar mee is. Anderhalf jaar geleden kregen we nog een zoontje. Ik kan niet voor hem zorgen. Dat voelt pijnlijk.

Onze zoon gaat naar de opvang als mijn vrouw werkt. Alleen onze dochter van vijf haal ik twee middagen per week van school. Twee kinderen thuis wordt me gewoon te veel. Dan raak ik geprikkeld, ga ik schelden en word ik op een gegeven moment licht agressief. Het is wat het is.

Ik was op een zaterdag bij de Media Markt. Mijn dochter wilde met de lift. Daar was een conflict, een jochie wilde er niet uit. Vroeger had ik gezegd: Kom, we gaan met de trap. Nu ben ik in de lift gestapt, heb het jongetje vastgepakt en uit de lift gezet. Mijn dochter stond er onwennig bij. Ik vroeg: schaam je je voor mij? Zij zei: jij zou je moeten schamen.

Na het ongeluk ben ik gewoon weer op de fiets gestapt. Wel met helm natuurlijk. Die zouden ze eigenlijk voor elke wielrenner verplicht moeten stellen. Je denkt: ik ben er zelf bij. Ik kijk goed uit, ik kan remmen als het mis gaat. En dan krijg je een ongeluk, een aanrijding buiten je schuld om.’’

NAH Zorg staat ingeschreven in het register van de Gedragscode Behandeling Letselschade (GBL).
Onze website maakt gebruik van cookies en daarmee vergelijkbare technieken. Klik op 'Ik ga akkoord' om toestemming te geven voor het plaatsen van cookies. Lees meer over cookies